Woensdag 26 december
Vandaag doen we een wandeling in het Abel Tasman Park. We gaan met de watertaxi. Geen pan, iedereen zit met zwemvest en al aan in de watertaxi, die gewoon op een oplegger ligt, met een tractor ervoor. Die tractor rijdt ons een paar honderd meter de zee in tot het diep genoeg is voor de boot! Heel raar!! Met de boot (koudddd) worden we vanuit Marahau afgezet bij Bark Bay en we wandelen in 2 uur terug naar Torrent Bay terug. Het is zonnig maar fris, de kinders hebben de handdoek om hun schouders. Een prachtige wandeling door de bossen hoog boven de zee, met prachtig uitzicht op de azuurblauwe baaien, witte stranden en rotsen. Onderweg lopen we nog over een skybridge. We verwachten een middag in Torrent Bay aan het strand door te brengen, maar dat valt tegen: het is hoogwater en fris. En er is slechts een toilet en frisdrankmachine. hmmm. We lopen wat rond, maar het halve metertje strand is ook nog eens vergeven van de zandvliegen of wat dan ook, en de watertaxi terug is volgeboekt de eerstvolgende 3 uur... We besluiten op de bonnefooi iemand aan te spreken die net aankomt met een watertaxi van een andere maatschappij. Het geluk is met de dommen, hij bracht zijn ouders naar deze plek (waar ook een bungalowpark is, maar daar mogen we niet in), het is kerst en hij vindt het een goede kerstdaad als hij ons mee terug neemt naar Marahau, als we maar onze monden dichthouden want hij is 9 dagen lang gekgekletst door zijn moeder. Hahaha!
Uit de wind en in de zon genieten we van een heerlijke lunch.
We rijden terug richting Nelson, om toch nog even naar het Wearable Art Museum te gaan. Een museum met een collectie van deelnemers en winnaars van de jaarlijkse wedstrijd
"waanzinnige, draagbare kunststukken". Smikkelen voor El. Gek genoeg wordt dit gecombineerd met een tentoonstelling van klassieke auto's.
We rijden door naar het zuiden, en slapen in Owen River, in een veldje aan een riviertje. Hoogseizoen, 2 campers... De campingboer runt een slechtlopend cafe/wegrestaurant, dat binnenkort in de verkoop gaat, zoals zoveel boerderijen en huizen die we zien. We kunnen er overigens wel verbazingwekkend lekker eten.
Donderdag 27 december
We rijden door Murchison naar de Buller Gorge. We lopen over de langste swingbridge van NZ over een wildwaterrivier. Hooggg! We maken een mooie wandeling door het tropische regenwoud in afwachting van een groots avontuur: we gaan met de jetboat, een pijlsnelle speedboot door de smalle rivier in het ravijn. Keihard vlieg je richting rots om die dan net op het laatste moment te ontwijken, al dan niet gevolgd door een 360 graden bocht. Drijfnat en helemaal opgewonden komen we terug. Waanzinnig! Met de Flying Fox, net zoiets als de Skywire maar dan in het klein, vliegen Pien en ik weer terug naar de uitgang, terwijl Julie en Rik teruglopen over de swingbridge. Deze middag zal ons nog dagenlang bezighouden! Wat een avontuur!!
In de middag rijden we door naar de westkust, Punakaiki. Onze camping ligt naast een mooi rotsstrand en 's nachts stormt en regent het. De westkust is sowieso kouder, veel natter en ongerepter.
Vrijdag 28 december
Rond Punakaiki gaan we de prachtige rotsformaties bekijken. De zee is woest en wild, geen stranden maar ruige rotskust met een soort pannekoekrotsen, allemaal laagjes op elkaar, heel curieus. We rijden door prachtig regenwoud vlak langs de kust, het landschap hier is werkelijk prachtig. In Greymouth doen we inkopen en stoppen in Shantytown, een beetje touristisch opgezet nagebouwd goudzoekersstadje. We rijden in het treintje en gaan dan goldpanning doen. Oftewel: goudzoeken met een bordje. Verdomd, da's nog niet makkelijk, maar uiteindelijk krijgt iedereen een paar korrels zelfgezeefd goud mee in een potje. Leuk! We slapen in Harihari.
Zaterdag 29 december
We doen het rustig aan vanmorgen en rijden door naar Franz Joseph Glacier. Het is prachtig weer, we shoppen wat en bekijken een wat psychadelisch aandoende natuurfilm over de gletsjers hier. We hebben een prachtig uitzicht op de Franz Joseph gletsjer, het is stralend zonnig! Echt dichtbij komen we echter niet. We hebben echter gekozen om de Fox Glacier te onderzoeken. Iets kleiner en minder toeristisch allemaal. In Fox Village maken we een mooie wandelingover het morene aan de voet van de gletsjer. We springen van steen naar steen door het smeltwater op weg naar de ijsbrokken en het wordt merkbaar kouder. Wat een imposant ding! En hoe vies, van dichtbij. Zonde. De ijsbrokken zijn heel raar, als je erin knijpt valt het in brokjes uit elkaar. De gletsjer is heel steil, en Een heerlijk frisse middag en we zijn drijfnat.
Op de camping gaan de kindren spelen in de speeltuin, en moeders draait een wasje. Moet ook gebeuren.
Zondag 30 december
Vandaag staat er weer een evenement op het programma: een korte helicoptervlucht met landing op de Fox gletsjer! We nemen de kortste vlucht, het gaat om het idee. Voor de kinders en mij is dit de eerste keer in een helicopter, gaaaaf! We klikken ons suf met de camera, vanonder onze helmen en zonnebrillen. De piloot praat tegen ons via een microfoon in de helm. Na een korte vlucht van een minuut of 7-8 landen we in een witte sneeuwvlakte met helemaal niets. Geen geluid, geen mensen, geen kleur, alleen maar de stralend witte sneeuw en onze rode helicopter. Mooie fotomomenten. Als we wegvliegen verschijnt daar opeens een hert, wat we even nader bekijken. Op de terugweg doet de piloot ook nog even een nep-bijna-tegen-de-berg-vliegen, wat ditmaal voor veel gegil zorgde. Wat zijn het toch een thrillseekers, die mensen hier! En het is zooo gek dat je een kwartier later weer door het regenwoud langs de kust rijdt! Heel raar!
